وقت حکایت ماهان

انتخابات مبارک یونیما عصر روز گذشته ـ 9 آبان ماه ـ به منظور انتخاب اعضای هیأت مدیره، در تالار بتهوون خانه هنرمندان ایران برگزار شد.

رسول نقوی کارگردان و نویسنده نمایش سه جلد معتقد است که این نمایش ، برشی بیرحمانه در جلد آدم هایی است که هویت شان گمشده است.
به گزارش دریافتی سایت تئاتر مقاومت این کارگردان تئاتر درجلسه پرسش و پاسخ نمایش اش گفت: نام این نمایش برای من از دو جنبه باید به جای سجل ، به صورت سه جلد نوشته می شد . دلیل ساده و ابتدایی آن این بود که کلمه سجل در محاوره تحت الفظی با یک دال در انتها گفته می شود و دلیل مهمتر این بود که در این نمایش سه کاراکتر اصلی داشتم که در روند اجرا جلد شان تغییر می کرد. در این اجرا با آدم هایی سر و کار داشتم که هویت شان نا مشخص است . سه جلد برشی بیرحمانه در جلد آدهایی ایجاد می کند که هویت شان گم شده است.
نقوی درباره انتخاب موضوع این نمایش گفت: اکثر نمایشنامه هایی که نوشته ام موضوعاتی خاص دارند. احساس ام این است که نوشتن موضوعات عادی کار سختی نیست. دوست دارم کارهایم در نوع خودشان جسورانه باشند. البته جسارت را با حماقت یکی نمی دانم. در اغلب نمایشنامه هایم موضوعات خاص و شاید لبه پرتگاهی را نوشته ام. به شخصه دنبال قصه های نامتعارف می گردم و از این که در پرداخت شان در فضای کشورم کلنجار بروم کار بهتری انجام داده ام. اگر نمایشنامه لب خط را بخوانید هم می بینید که موضوع آن به نوعی ویژگی اش به شمار می رود.
و ادامه داد: قصه هایی که می نویسم اغلب ذهنی هستند اما کلید آن جایی ،از یک اتفاقی می خورد و معتقدم که سه جلد حتما جایی یک ما به ازا دارد.
وی ضمن رد این سوال که آیا نمایشنامه را از جایی اقتباس کرده است نیز گفت: موضوعاتی که در جامعه بشری مسری هستند را می توان به اشکال و با پرداخت های متفاوت در تمام داستان های اقوام و ملل مختلف مشاهده کرد. از سوی دیگر تم های دراماتیک پیش از ما روایت شده اند و داستان ها همواره ما به ازائی در فرهنگ های مختلف دارند.
نقوی درباره ایهام و به اشتباه انداختن مخاطب نیز توضیح داد: تلاش کرده ام ایهام برای مخاطب بوجود بیاید. با شناختی که از مخاطب ام دارم می دانم در مقابل این ایهام ، تعلیقی ایجاد می کنم که آن را دوست دارد.
و در بخش دیگری از این نشست به مشکلاتی که برای اجرای این نمایش داشت اشاره کرده و از اینکه نمایش های بخش بین الملل مورد کم لطفی قرار گرفته گله کرد. وی ادامه داد: من مولوی را دوست دارم اما این کار آنقدر مهجور واقع شد که غیر قابل باور است. نمایشی که در ویترین تئاتر کشور قرار گرفت با آن همه فراز و نشیب که برای پذیرفته شدن اش پشت سر گذاشتیم به لحاظ قرار داد و زمان اجرا و سالن و ... مورد بی مهری واقع شد. اگر بپرسید چرا اجرا رفتی باید بگویم که من تئاتر را دوست دارم و کاردیگری غیر از تئاتر هم بلد نیستم بنابر این باید نمایشی را که رویش اینقدر زحمت کشیده بودم اجرا میکردم.
وی تصریح کرد: به نظر من هنوز تعریفی از جایگاه جشنواره ها نداریم . من در جشنواره موضوعی حتی استانی کار می کنم و می بینم که برخوردی بسیار خوب با کار می شود اما همان سال در جشنواره ای در حد فجر و آن هم در مسابقه بین الملل پذیرفته می شوم و می بینم که هیچ جایگاهی برای آن تعریف نشده است. زمانی تئاتر کشور نجات پیدا می کند که تعریف درستی داشته باشیم. ازدید من مشکلات تئاتر لذت بخش است اما اگر این مشکلات برای همه یکسان باشد! وقتی بین افراد فرق گذاشته شود ، تحمل آن سخت می شود. معتقدم دوستان دیگرم در این بخش نیز با رضایت در مولوی اجرا نرفتند. خیلی بد است که بخش بین الملل یک سراب باشد.

محمد چرم‌شیر نمایشنامه‌نویس و مدرس مطرح تئاتر کشورمان طی نامه‌ای به حسین پارسایی دبیر بیست‌وهشتمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر، از او خواست متون نوشته شده توسط وی از فهرست شرکت‌کنندگان در این جشنواره‌ خارج شود.

نتایج بررسی و انتخاب نمایشنامه‌های متقاضی حضور در بخش چشم‌انداز بیست‌وهشتمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر اعلام شد. به گزارش سایت ایران تئاتر، شورای عالی انتخاب جشنواره 17 اثر از شهرستان و 32 اثر از تهران را به منظور حضور در بیست‌وهشتمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر مورد بررسی و ارزیابی قرار خواهد داد.

بازی قدرت

رضا آشفته: "لیرشاه" حمید رضا نعیمی برگرفته از لیرشاه ویلیام شکسیر است. اما این نمایش تفاوت‌هایی هم با اثر شکسپیر دارد. نوعی طنز در این اثر غالب می‌شود که خواه ناخواه تراژدی شکسپیر را تحت‌الشعاع خود قرار می دهد.بنابراین در وهله اول یک کمدی تراژیک در صحنه شکل می‌گیرد که ساختاری مدرن و قرن بیستمی است.

هیات داوران نمایش‌های بخش مسابقه ایران هفتمین جشنواره بین‌المللی تئاتر رضوی معرفی شدند.

نتایج بازخوانی متون تهران و شهرستان ششمین همایش سراسری آئین‌های عاشورایی که از 8 تا 12 دی ماه برگزار می‌شود، اعلام شد. به گزارش سایت ایران تئاتر، متون پذیرفته شده در بخش بازخوانی این همایش که توسط اعظم بروجردی، سعید اسدی و سعید شاپوری به عنوان بازخوان انتخاب شده‌اند، به شرح زیر است:

به گزارش دریافتی سایت ایران تئاتر، روابط عمومی هفتمین جشنواره بین‌المللی تئاتر رضوی ضمن اعلام این خبر افزود: هیاتی متشکل از ‌‌امیر دژاکام، دکتر مسعود دلخواه و خانم مریم معترف اسامی آثار پذیرفته شده نهایی بخش نمایش‌های تجربی جشنواره را به این ترتیب معرفی کرد:

سعید کشن‌فلاح رئیس مرکز هنرهای نمایشی حوزه هنری به دلیل عفونت ‌پا، در بیمارستان مدرس بستری شد. سایه کشن‌فلاح فرزند سعید کشن‌فلاح در گفت‌وگو با سایت ایران تئاتر در خصوص بیماری پدرش توضیح داد:«مدتی بود که زخمی در پای ایشان وجود داشت که به مرور زمان پا متورم شده و از داخل عفونت کرد. در نهایت هم به دلیل درد شدید، ایشان را به بیمارستان منتقل کردیم.»

"امیررضا کوهستانی" که به تازگی به ایران بازگشته، مشغول آماده کردن نمایشی با عنوان"17 دی کجا بودی؟" برای اجرا در اواخر آذر سال جاری است. به گزارش سایت ایران تئاتر، وی که با نمایش"رقص روی لیوان‌ها" در میان اهالی‌ تئاتر شناخته شد، هم اکنون قصد دارد نمایش"17 دی کجا بودی؟" را که نوشته و کار خودش است، در سالن شماره 2 تماشاخانه ایرانشهر اجرا کند.

برگزاری مسابقات و جشنواره های مختلف در میان هنرمندان رقابت ایجاد می کند، ولی نمایشنامه خوب زمانی مطرح می شود که به اجرای صحنه ای برسد و گرنه در ساحت ادبی باقی می ماند.
آرمان طیران نویسنده نمایشنامه "یکی از همگنان غار" در گفتگو با سایت تئاتر مقاومت گفت: نمایشنامه "یکی از همگنان غار" در مورد طبعات بعد از جنگ است و فضای زمانی اش باز می گردد به فضای ذهن یکی از رزمندگان که چشم باز می کند و خود را در سال 88 در یک خاکریز که اکنون اتوبان است می بیند. بطور کلی محوریت این نمایشنامه در مورد بازخورد رفتار مردم نسبت به این رزمنده است.
وی افزود: طرح اولیه این نمایشنامه توسط دکتر رحمت امینی در ذهن من ایجاد شد و در اردیبهشت 86 به مدت دو ماه نگارش آن به طول انجامید.
طیران در خصوص نمایشنامه کوتاه خود با عنوان "در حال کندن پوست پیاز" هم افزود: این نمایشنامه هم به طبعات بعد از جنگ می پردازد و در مورد پزشکی است که در زمان جنگ اسیر می شود . او در اردوگاه عراقی ها پزشک معتمد ایرانی ها می شود. اینک بعد از گذشت بیست سال برگشته و در یک کافی شاپ با برادرش کار می کند که ناگهان با شخصی روبرو می شود که ادعا می کند،برادرش در اسارت برادر بدست دکتر کشته شده است.
وی افزود: من در ابتدا قصد نداشتم برای جایی بنویسم و قصدم تنها چاپ این دو اثر بود، زیرا این دو نمایشنامه در مورد آدمهای باقیمانده از جنگ بود و بستر مشابهی داشت. اما بعد به پیشنهاد دوستانم این دو اثر را به ششمین دوره انتخاب نمایشنامه برتر مقاومت ارائه کردم. اینک تصمیم دارم نمایشنامه "یکی از همگنان غار" را برای شرکت در دومین جشنواره تئاتر ایثار ارائه دهم و نمایشنامه "در حال کندن پوست پیاز" را برای اجرا در شیراز آماده کنم.
طیران در خصوص وضعیت ادبیات نمایشی،حوزه دفاع مقدس در ایران گفت: من بنا به چند دلیل بسیار خوشبین هستم. دلیل اول اینکه موضوعی شدن یک واقعه خاص اجازه می دهد نویسنده در یک مسیر مشخص تر گام بردارد و دیگر اینکه با زاویه دید متفاوت، آثاری را در این زمینه به رشته تحریر در آوریم که موضوع ثابت است ولی جهان بینی کلی دارد و هر کسی با زاویه دید به خصوصی به آن می نگرد.
آرمان طیران در مورد مشکلات ممیزی در حوزه ادبیات نمایشی دفاع مقدس گفت: تا کنون نمایشنامه هایی را دیده ام که به خاطر گذر از بعضی از خط قرمزها مطرح نشده اند و نکته این است که نویسنده ها بیشتر آثارشان از دید یک ایرانی است به جنگ، ولی اینک اوضاع و احوال تغییر کرده است و ما باید به تبعات جنگ بیشتر توجه داشته باشیم. از دیگر مشکلات این حوزه این است که ما نمی توانیم آزادانه به برخی موضوعات بپردازیم مثلا رابطه عاطفی اهالی جنگ با خانواده هایشان. برای مثال زمانی که ما نوشته های شهید همت برای همسرش را مطالعه می کنیم نمی توانیم آن رابطه ها را به صورت نمایشنامه درآوریم زیرا با مخالفت هایی روبرو می شویم. ما نمی توانیم رزمنده آرمانی جنگ را انسان زمینی جلوه دهیم.
این به خاطر سلایق در کادر مدیریتی است که مدیران سلایق و زاویه دید خود را در آثار دوران مدیریت خود لحاظ می کنند که این مسئله ضربه به متن می زند و باعث می شود موج ها و جرقه های خلاقیت از بین برود.
طیران در پایان گفت: نسل جدید رو به پیشرفت است و آرمان های نسل قبل مورد نقد آنها است و در این راستا انجمن تئاتر انقلاب و دفاع مقدس حضور موثری در روند شکل گیری نمایشنامه های مثبت که خواندن آن برای نسل آینده خالی از لطف نیست را ایفا می کند.

حوزه های مختلف تئاتر را نباید از یکدیگر جدا کرد و باید آنها را در ساحت کلی تئاتر در نظر بگیریم، زیرا هر موضوعی را که به صورت ویژه با آن برخورد کنیم به ضد خودش تبدیل می شود.
میلاد اکبرنژاد نویسنده نمایشنامه "با همین لبهای خونین می بوسمت" در گفتگو با خبرنگار سایت تئاتر مقاومت گفت: نمایشنامه "با همین لبهای خونین می بوسمت" با موضوع جنگ ترکیبی از دوازده قصه کوتاه از آدمهایی است که ارتباطاتی با هم دارند ولی هر کدام بصورت مستقل روایت می شوند. این نمایشنامه بخش هایی از زندگی دو رزمنده را در زمان جنگ و پس از جنگ ، روایت می کند.
وی افزود: من سال ها است در زمینه جنگ و دفاع مقدس می نویسم ولی این روزها به داستان های کوتاه و ارتباط میان قصه های کوتاه در دل یک نمایشنامه فکر می کنم . من بعد از خواندن کتاب "آنا هنوز می خندد" نوشته اکبر صحرایی که مجموعه داستان هایی است با محوریت جنگ و مستقل از هم، تعدادی از آنها را انتخاب و با تغییر دراماتیکی، این نمایشنامه را به رشته تحریر در آورده ام. به نوعی که این روزها دغدغه ذهن من قرار گرفتن قصه های کوتاه در ادبیات کهن ایران است.
اکبرنژاد در ادامه گفت: نگارش این نمایشنامه از شکل گیری تا بازنویسی سه یا چهار ماه به طول انجامید و همزمان آنرا برای بیست و هفتمین جشنواره تئاتر فجر و ششمین دوره انتخاب نمایشنامه برتر مقاومت ارسال نمودم. سپس آن را در دو پرده بازنویسی کردم. پرده اول شامل هشت داستان و پرده دوم شامل تک گویی شخصیت های داستان ها است. این متن در جشنواره تئاتر فجر سال گذشته در بخش چشم انداز شرکت کرد ولی هنوز به دلایل مختلف همچون مشخص نبودن زمان اجرا موفق به اجرای عموم این اثر نشدم.
اکبرنژاد در خصوص دیگر کارهایش در حوزه دفاع مقدس گفت: با مضمون جنگ و دفاع مقدس آثار زیادی نوشته ام که البته با بی مهری از سوی کسانی روبرو شد که خودشان داعیه دفاع از ارزشهای جنگ را دارند و به شدت از بابت ناراحتم و گرنه به لحاظ شخصی از نگارش آثارم حض برده ام و راضی هستم. به نظرم اگر من نیز مانند افرادی، برای خوش آمدن دیگران نمایشنامه هایی همانند آنها می نوشتم که سرشار از لودگی و بی محتوایی بود اکنون اوضاع من نیز متفاوت بود.
وی در مورد وضعیت ادبیات نمایشی در این حوزه افزود: تا کنون تلاش های مهمی صورت گرفته اما واقعیت این است که مدیریتی صورت نمی گیرد. همه چیز در حد تعارفات جشنواره ای باقی می ماند و این نگاه نباید حوزه ای باشد و نباید حوزه های مختلف تئاتر را از یکدیگر جدا کنیم. باید در ساحت کلی تئاتر به آن نگاه کنیم زیرا هر بخشی که به صورت حوزه ای در نظر گرفته شود به ضد خودش تبدیل می شود و زمانی که در ساحت کلی در نظر گرفته شود باروری آن بیشتر می شود. ما با ویژه کردن حوزه ها به آنها احترام نمی گذاریم بلکه آن موضوع را کوچک جلوه می دهیم. من نویسنده زمانی که یک کار در مورد کربلا می نویسم، انتظار دارم آن را در جشنواره تئاتر فجر اجرا کنم نه تنها در جشنواره های ویژه این آثار. به عقیده من به جای برگزاری جشنواره های موضوعی بایدپیکره کلی تئاتر تقویت شود و برای رسیدن به این مقصود هیچ راهی نداریم مگر تقویت اجرای عمومی و ساخت سالن مناسب اجرای تئاتر. ما به جای هزینه کردن برای برگزاری جشنواره های مختلف می توانیم یک سالن خوب و حرفه ای برای اجرای عمومی تئاتر بسازیم.
او ادامه داد: مخاطبین جشنواره های موضوعی افراد شرکت کننده در جشنواره و قشر خاصی از مردم هستندکه البته گفتن این مطالب ظاهرا فایده ای ندارد زیرا دوستان درگیر حاشیه های سیاست زده میز و قدرت هستند.
اکبرنژاد در خصوص برگزاری جشنواره ها و مسابقات مختلف گفت: من با برگزاری مسابقات نمایشنامه نویسی بسیار موافقم حتی به صورت موضوعی ولی معتقدم نباید در این مسابقات و جشنواره ها آثار به صورت فله ای قضاوت شوند. همچنین باید یک جایزه معتبر برای برگزیدگان در نظر گرفته شود تا شایسته هنرمندان و زمانی که صرف نوشتن می کنند را داشته باشد. دراین صورت هنرمندان به نام تر در حوزه ادبیات نمایشی هم تمایل پیدا می کنند در کنار هنرمندان جوان تر در این مسابقات به رقابت بپردازند. زیرا از زمانی که آنها از عرصه برگزاری این مسابقات کنار کشیده اند برگزار کننده ها هم برای کارهای خود کم تر ارزش قائل می شوند.
وی در ادامه در خصوص وضعیت نشر در حوزه ادبیات نمایشی گفت: به مراتب وضعیت نشر بدتر از وضعیت اجرایی و جشنواره ای است، زیرا اولا هیچ ناشری حاضر به چاپ این گونه آثار نیست و نهادهایی هم که این آثار را چاپ می کنند بیشتر برای بالا بردن آمار کاری خودشان است. به همین علت، این حرکت فرهنگ نمایانه باعث می شود که خیلی از این آثار در حد همان چاپ اول آن هم در کتابخانه های خودشان باقی بماند.